Night mysteries opus 155 (2013) voor koor en cello

Night Mysteries voor kamerkoor en cello werd gecomponeerd in het najaar van 2013 op verzoek van cellist Jan Joris Boon, een cellist die deel uitmaakte van het Weidlerkwartet, die verhuisd was van Nederland naar Engeland (Wales) en die meezingt met een kamerkoor aldaar, het ‘Britten-koor’, ofwel :

Het had hem wel leuk geleken om de cellopartij te kunnen spelen bij een werk voor cello en koor, en hij vroeg of ik niet een werk voor cello en koor voor hem kon schrijven.

Het had vrij lang geduurd vooraleer ik de tijd vond om een werk te gaan schrijven, en ook het feit dat ik geen Engels gedicht kon vinden dat mij enigszins aansprak had ermee te maken dat het zo lang duurde voor ik er aan kon beginnen.

De meeste Engelse gedichten die ik tegenkwam zeiden en deden mij [muzikaal] namelijk totaal niets.

Op een gegeven moment had ik wel een aantal gedichten uitgeselecteerd waarbij ik dan nog wel enige affiniteit vond, (met name Rosetti bv.) maar ook daar was nog niet het ultieme gedicht bij wat mij muzikaal kon inspireren.

Tenslotte heb ik ten einde raad maar zelf een tekst (gedicht?) in het Engels geschreven over een onderwerp waar ik PERSOONLIJK iets mee heb,

en dat gaat over mijn eigen, zeer persoonlijke ervaringen met slaap en dromen…

Het is een werk voor koor en cello geworden met een sterk mystiek, dromerig, mysterieus en enigszins weemoedig karakter.

Ook komen er complexe en soms polytonale akkoorden in voor, en meestal is het koor gediviseerd zodat er vaak 7 a 8-stemmige akkoorden ontstaan.

Ook zijn er soli voor sopraan, alt en tenor, wat natuurlijk door de beste koorleden moet worden gezongen.

Het was een moeilijke opgave om het werk te schrijven, want cellosolo laat zich niet zo gemakkelijk mengen met koor, zodat er in het begin veel afwisseling is tussen cellogedeelten en koorgedeelten.

Qua inhoud is de tekst zeer persoonlijk want andere mensen kunnen wellicht hele andere ervaringen met slaap en dromen hebben…

Het werk vraagt om een goed koor met een mooie klank, wat ook subtiel en invoelend kan zingen. (zoals bv. het koor Kwintessens, zie blz. 20!)

Wat betreft de inhoud van het werk en het gedicht: In feite is het een driedelige vorm, een soort ABA-vorm, met dien verstande dat, zoals in mijn werk te doen gebruikelijk, er geen sprake is van een klassieke benadering of behandeling van thema’s, motieven etc. De muzikale inhoud is geheel en al vrij en als een soort muzikale improvisatie op te vatten, ongeveer zoals de athematiek in de 2^e periode van Schönberg. (denk b.v. aan ‘Erwartung’ of aan ‘le sacre du printemps’ van Strawinsky)

Het eerste gedeelte van de tekst beschrijft mijn indruk dat ik tijdens mijn slaap in een andere wereld vertoef en daar een heel leven leid, net zoals mijn dagleven, maar dat ik bij het ontwaken dat hele leven weer vergeet. Het is alsof ik iedere keer als ik slaap weer verder ga in het leven of het verhaal wat zich daar afspeelt, net zoals ik in mijn normale dagleven na het ontwaken weer verder ga met dat leven.

Het is dus alsof ik 2 levens leid, het leven van de dag en het leven van de nacht (de slaap, de droom), die ik echter iedere keer weer vergeet als ik wakker word. Maar tijdens de slaap of de droom lijkt dit andere leven wel net zo reëel te zijn als mijn dagleven, maar omdat ik bij het ontwaken dit andere leven vergeten ben zal dat nachtleven wel altijd een mysterie, een raadsel blijven, een onopgelost vraagstuk…

Het 2^e gedeelte van de tekst gaat over een andere ervaring met het nacht- / slaap-leven.

Het overkomt mij af en toe, dat als ik in slaap val, vooral achter de computer, dat ik dan een lieve vrouwenstem hoor die mijn naam roept.

Het klinkt heel reëel, deze stem, alsof ik hem echt hoor, ik hoor het niet in mijn hoofd, ik hoor het zoals wanneer men werkelijk iets hoort in de buitenwereld…

De stem klinkt lief en geruststellend, het is dus zeker niet eng, het is eerder de stem van een beschermende vrouw, een soort moederlijk wezen dat mij liefdevol en geruststellend toespreekt. Het is voor mij nog steeds de vraag van wie of van wat deze stem is. Zou het je beschermengel zijn? Een ‘geleidegeest’?

Het eindigt ermee met de wens om weer te gaan slapen omdat alleen in de slaap zelf het mysterie kan worden opgelost. Het eindigt met een soort slaapmuziek die langzaam uitsterft tot de muziek a.h.w. zelf ook weer ‘in slaap’ is gevallen, en het eindigt dan ook niet met een tonica (antwoord), maar met een subdominant die harmonisch gezien dus ook weer een vraag zonder antwoord uitdrukt….

Muzikaal gezien vinden we in het eerste gedeelte veel afwisseling van cellosolo en koorgedeelten.

De sopraan beeldt a.h.w. de geheimzinnige stem uit van de vrouw die mij roept, de tekst wordt gezongen door de tenor, die eigenlijk mijzelf uitbeeldt en die de tekst zingt met de beschrijving van de ervaring en de vragen die ik stel.

De cello, tenor en sopraan zingen vaker min of meer driestemmig, en het muzikale idioom is in de slotpassage van dit gedeelte wat meer traditioneel. De cello speelt aan het eind een soort passacaglia-achtige dalende mineurtoonladder.

In het derde gedeelte ligt de nadruk meer op het koor en speelt de cello bijna alleen nog maar begeleiding.

In het C mineur-slot speelt de cello alleen nog maar de lage kwint C-G van de laagste 2 losse snaren, wat een soort slaap- en rust-toestand suggereert, terwijl het koor harmonisch tenslotte alleen nog in dorische plagale cadenzen een soort eeuwige afscheids-slot-muziek zingt tot de muziek uitsterft in het niets…

Na een inleidende cello-melodie zet het koor in met een stijgende beweging vanaf de toon B, met de tekst ‘Als ik in slaap ben is mijn ziel in een andere wereld’… (blz. 3) / ‘When I am asleep, my soul is in another world’…

De B is de Maantoon, en de maan staat voor de wereld van de dromen, het droomachtige, het ‘maantype’is ook de ‘dagdromer’…

B klein is vaak geheimzinnig, nachtelijk, mysterieus, het is de sfeer van de maannacht, dromerig, ondoorgrondelijk, betoverend en magisch…

De B is ook de hoogste toon van de oertoonladder in C, en zoals de C voor de aarde en de grond staat, zo staat de B voor de ‘hoogste toon’, voor de meest hemelse toon, het heeft het meest van alle tonen het karakter van het onaardse, het in de hemel-zwevende, en als we slapen zijn we met onze ziel ook a.h.w. in de hemel en zweven rond in het onaardse…

Nu staat de C voor Mars, de aardetoon, en C groot staat voor het Ram, het begin van de lente en ook de ochtend, het ontwaken, de geboorte, het incarneren van de ziel in het fysieke lichaam, en daarmee het wakker worden, het ontwaken, het op aarde komen. Daar volgt dan ook de tekst:

‘Mijn herinneringen zijn verdwenen…’ / ‘My memories are gone’… (blz. 5).

Na de cellomelodie (blz. 6) gaat het koor weer verder, over de flits van de droom etc. Er wordt nu een climax opgebouwd in dit koorgedeelte rondom de tekst over de indruk ‘dat ik daar eerder ben geweest’ / ‘I have been there before’ en het gehele andere leven wat ik in de slaap leid, een hele wereld van avonturen: Een hele wereld, een heel leven - roep ik uit…

Op ‘elke keer (als ik slaap)’ / ‘Each time (when I am asleep)’ gaat de muziek naar Es dur, de toonsoort van midwinter en middernacht, een diep donkere mollentoonsoort die bij uitstek de mystieke wereld van de nacht en de slaap kan verbeelden…

Dat is ook de anticlimax en dan krijgen we een verstild gedeelte op de
donkere toon Es en de tekst (blz. 13) ‘als ik slaap’ / ‘when I am asleep’.

Er volgen nu op de tekst ‘het verhaal dat ik daar leef continueert (iedere keer als ik slaap)’ / ‘The story that I live there continues’… (each time when I am asleep) met zeer mysterieuze, mystieke (polytonale) akkoorden…

Nu volgt weer een cellomelodie die opnieuw naar de lage C afdaalt als de tekst klinkt: ‘Zoals mijn leven hier in mijn lichaam’ / ‘Like my life here in my body’.

Op het woord ‘body’ / ‘lichaam’ klinkt een zwaar, aards-lichamelijk C-akkoord.

5-toons-melodie in de cello. Op: ‘mijn leven hier in mijn lichaam, continueert elke dag opnieuw, als ik ontwaak in de ochtend.’ / ‘my life here in my body, continues each day, when I wake up in the morning;’

Op het woord ‘ontwaak’ / ‘awake’ (blz. 18) in het koor klinkt natuurlijk een stevig C-groot-akkoord!

Op het dramatische woord TWEE valt de climax, het melodisch hoogtepunt omdat het leven in 2 verschillende werelden het oerleed van de mensheid en het gevolg van de zondeval is, de val in het stoffelijke lichaam en daardoor de afzondering van het eigen stoffelijke lichaam, los van de geestelijke wereld (de wereld van de nacht)! Dan volgt de anticlimax en de dalende melodische lijn met: ‘Ik leef twee verschillende verhalen’ / ‘I live two separate stories’.

Ook muzikaal, want het As dur-akkoord in de bas staat min of meer los van de akkoordenreeks in een melodie in dalende hele tonen gezongen door de dames.

‘Het verhaal van de Dag’ / ‘The story of the day’; (C = de toon van de dag, aarde-mars-ram). Bij ‘Het verhaal van de Nacht’ / ‘The story of the night’

klinken meer mystieke harmonieën die in de hele-toons-toonladder zitten, de zwevende maan-stemmings-toonladder zonder houvast, zonder kwint…

Na de cellomelodie volgt er weer een koorgedeelte met tamelijk mystieke akkoorden op: ‘Ik zie een flits van een droom, en ik denk: Ik ken die plek, ik ben daar eerder geweest….’ / ‘I see a flash of a dream, and I think: I know that place… I have been there before’…

De sopraansolo op blz. 25 met ‘Ik ben daar eerder geweest’ / ‘I have been there before’ - is een heel mystiek stukje met een mystiek akkoord…

Nu volgt een lange cellomelodie (blz. 26) terwijl het koor op de lange liggende Es zingt: ‘Het is een doorgaand verhaal’ / ‘It is a continuous story’.

-Op blz. 29: Vanaf de C, de aardetoon van de DAG: ‘Ik denk dat het net zo reëel is’ (als het leven op aarde) / ‘I think it is just as real’, (as my live on earth),

We krijgen nu een dalende melodie in C (klein) wat natuurlijk het incarneren op aarde in het lichaam uitdrukt (blz. 29-30) op ‘als mijn leven op aarde, in mijn fysieke lichaam.’ / ‘as my live on earth, in my physical body’;

C dur staat voor het ontwaken in de ochtend, en de dames zingen op blz. 30 dan natuurlijk zo’n ‘ontwaak-motief’ met een opwekkende stijgende kwart

Nu komt er een langere passage vanaf blz. 31 waarbij ik het mystieke ‘slaap-akkoord’ gebruik waardoor ik zeer gefascineerd ben: op F-A-D-A-D-G en wat perfect de mystieke stemming van de slaap en de vergetelheid verbeeldt…

De tekst: ‘Een hele wereld, een heel leven’ / ‘A whole World, a whole life’,

Eerst zingt de sopraansolo een melodie door dit akkoord heen, die melodie wordt overgenomen door de cello, die door dit akkoord heen langzaam chromatisch afdaalt tot de aller-laagste toon! [blz. 35]

Na een Generale Pauze [blz. 35] volgt een heel mystiek koorgedeelte met heel mystieke (polytonale) akkoorden, op de tekst:

‘Als ik het raadsel op wil lossen.’ / ‘If I want to solve the riddle’…

Op het woord ‘raadsel’, ‘riddle’, klinkt weer een raadselachtig polytonaal akkoord op de grote drieklanken van B en G groot….

Op dit akkoord nu zingt de solosopraan: ‘en hoop te onthouden wat er gebeurt in het andere leven.’ / ‘and hope to remember what happens in the other life’.

Op blz. 40 volgt een soort reprise of herinnering aan de passage met de inzet van het koor, van blz. 3, op de B, de toon van de droom en het hemelse, de mysterieuze maantoon: ‘Ik wil slapen, ik wil dromen, (over) het andere leven.’ /

Op blz. 41 begint met de sopraansolo [zonder tekst] op de liggende B het 2e gedeelte, waarbij de sopraansolo de mysterieuze vrouwenstem verbeeldt, en de tenor mijn tekst uitspreekt en zingt.

Nu krijgen we een gedeelte waarbij meer de nadruk op de soli ligt, het koor moet vaak om een meer volle textuur te krijgen zachtjes de hoofdtonen van de akkoorden neuriën, als een soort bedding waarin de soli hun melodieën kunnen ontplooien.

Samen met de cello zingt de tenorsolo: ‘Als ik in slaap val roept een een zachte tedere stem van een lieve vrouw mijn naam’/ ‘When I fall asleep, a soft sweet voice of a sweet woman calls my name.’ Vanaf ‘slaap’ / ‘asleep’ voegt zich de stem van de sopraansolo erbij, die die stem eigenlijk verbeeldt.

Nu zet het vrouwenkoor in op blz. 44 met een sirene-achtig gezang van klaaglijke ‘zuchten’, trocheën, dalende secundes op weemoedige harmonieën, alsof je door hen wordt geroepen…

De tenor zingt: ‘Een stem vol liefde en tederheid, een geruststellende stem roept mijn naam.’/
‘A voice full of love and tenderness, a comforting voice is calling my name.’

Op blz. 47 volgt het slotgedeelte van het middendeel in C klein met de steeds dalende passacaglia-achtige toonladderfiguur in de cello, het meest traditionele gedeelte van het werk.

‘Zou het mijn beschermengel zijn? Die altijd bij me is? Die onvoorwaardelijk van mij houdt? – Zoete stem, lieve vrouw… Wie ben je? Ben je mijn beschermer?’ -

‘Would it be my guardian angel? Who is always with me? Who loves me unconditionally? Sweet voice, sweet woman… Who are you? Are you my protector?’
Deze passage eindigt op de G / Dominant-functie [in C klein, 217], de cello gaat nu naar de lage E, en een vanaf de E vragende stijgende passage die aan de inzet van het koor van blz. 3 herinnert volgt met de tekst: ‘Zal ik je ooit ontmoeten… (zal ik je ooit) zien’…. ‘Will I ever meet you… (will I ever) see you…’

Op de lage E van blz. 54 volgt nu een zeer mystiek akkoord, een combinatie van de E met de gedeeltelijke hele toons toonladder op de F: E –F-G-A-B-CIS met de tekst: ‘Mysterieuze stem… mysterieuze nacht…’/ ‘Mysterious voice… mysterious night’…

De sopranen zingen ook een Dis (blz. 55), en zo is de hele toons toonladder toch nog compleet… op: ‘de mysteriën van de nacht’ / ‘The mysteries of the night,’

Dan volgt nog een heel mystiek koorgedeelte in homofone akkoorden op blz. 56, met zeer mystieke akkoorden op: ‘Zij blijven een geheim’ / ‘They remain a secret…

Eerst volgt echter nog een zeer teder en weemoedig gedeelte waarbij de solisten weer een belangrijke rol spelen op de tekst:

‘Als ik wakker ben vliegen mijn herinneringen aan de nacht weg, ik kan ze niet grijpen / pakken…’ / ‘When I am awake, my memories of the night, they fly away, I can’t catch them’…

Op blz. 60 volgen nu hele a.h.w. rustgevende, berustende, vredige, a.h.w. slapend-rustende akkoorden in het koor [homofoon] op de tekst: ‘Oh nacht, oh dromen, die ik niet kan pakken’/ ‘Oh night, oh dreams, which I can’t catch.’

Op blz. 61 komt er voor de laatste maal een korte cellomelodie die herinnert aan de werkwijze en de cellomelodieën van het eerste gedeelte…

Dat lijdt ook weer een teer gedeelte in door de sopraansolo en de dames, die zingen:

Nu, in een derde deel, een finale, moet natuurlijk ook nog even zoiets komen als een grote climax, een spektakel, een laatste hoogtepunt, en dat moment is nu aangebroken als op blz. 62 het koor in vnl. homofone akkoorden inzet met de tekst:

‘Als ik wakker ben vliegen mijn herinneringen aan de nacht weg, ik kan ze niet grijpen / pakken…’ / ‘When I am awake, my memories of the night, they fly away, I can’t catch them’…

‘Ik kan ze niet pakken, ze vliegen weg’ / ‘They fly away, I can’t catch them’…

Want dat is de oertragiek van de mens die het gevolg is van de zondeval, de ‘val in de afzondering’, dat er een scheiding is gekomen tussen de geestelijke en de stoffelijke wereld, tussen de wereld van de dag en de wereld van de nacht, tussen het dagbewustzijn en het nachtbewustzijn…

Het is een oertragiek, als men de herinneringen van de nacht in het niets ziet vervliegen, terwijl men het idee had dat men in de nacht zo’n helder bewustzijn had van het bestaan van een ander leven…

Het is een hartverscheurende noodkreet, als de melodie op blz. 64 opstijgt naar de hoge A op: ‘zij vliegen weg’/ ‘they fly away’, en dan de wrange dissonanten G/Fis , blz. 65, op het wanhopige ‘Ik kan ze niet pakken’ / ‘I can not catch them’…

Op deze tekst volgt dan ook de afdaling van de melodie, de ‘anticlimax’ op ‘ze vliegen weg’, ‘they fly away’ – blz. 66, dan op blz. 67 het dieptepunt van de afdaling: ‘Oh nacht, oh slaap’. / ‘Oh night, oh sleep’… waarbij men dan ook qua toonsoort in de mollensfeer van Bes en As terecht komt. De tekst luidt:

Blz. 67: Op een orgelpunt D-G van de cello [lage snaren] volgt nu het vredige en berustende gedeelte op de tekst: ‘een wereld van dromen’ / ‘a world of dreams’; met fraaie welluidende harmonieën, [met fraaie dissonanten] in het homofone koor, 3x in een dalende secundgang.

Op blz. 70 volgt nu voor de laatste keer een soort opleving van een spannende en verwachtingsvolle climaxwerking van een stijgende melodie op de tekst:

‘Zou er een dag zijn, waarop het raadsel van de nacht zal worden opgelost..?’

‘Would there be one day, in which the riddle of the night, shall be solved?’

De melodie stijgt en maakt een crescendo, maar net voor het woord ‘raadsel’ / ‘riddle’ is er een komma en een subito pianissimo… met mystieke polytonale akkoorden die het woord ‘raadsel’ , ‘het raadsel van de nacht’ / ‘the riddle of the night’ uitbeelden…

Nu volgt een soort postludium, een soort afscheidsmuziek op het orgelpunt van de C-G, de laagste 2 snaren van de cello, die tot het einde worden volgehouden.

En alhoewel de C de aardse marstoon is drukken de 3 [2] mollen de duisterniswereld van de nacht uit, en de C kan ook de rust van de oerpriem uitdrukken, net zoals het laatste deel van de Mattheuspassion van Bach (in C klein) een soort berusting uitdrukt, een rust. ‘Wij zetten ons met tranen neer’,

de Heer wordt in het graf gelegd om te rusten… - Men spreekt i.v.m. de dood en het graf ook vaak over ‘de eeuwige rust’, en dat kan ook die oerpriem C en de aardetoon uitdrukken, de oerrust van de dood, zoals de grondtoon ook de toon is waarin de muziek ook weer haar uiteindelijke rustpunt en einde vindt…

De gehele tekst van dit slotgedeelte luidt:
[‘Maar nu moet ik gaan slapen’] ‘om het andere leven te leven, het geheime leven dat ik niet ken, een leven, een wereld, die er moet zijn, in mijn slaap, in mijn dromen’… /

[‘For now, I must go and sleep’] ‘To live the other life, the secret life I do not know, a life, a world that must be, in my sleep, in my dreams’…;

‘Oh nacht, onthul je geheim, oh slaap, onthul je geheim’… /
‘Oh night, reveal your secret, oh sleep, reveal your secret’…

In het eerste gedeelte [blz. 72] worden er nog vrij complexe, fraaie (diatonische) akkoorden gebruikt, de melodie daalt af naar het ‘nachtakkoord’ op blz. 75 op ‘in mijn dromen’, / ‘in my dreams’.

Blz. 76: Nu komen er nog een beetje mystiek aandoende akkoorden op blz. 76-77 met de sopraansolo, een oproep aan de nacht en de slaap om hun geheimen te onthullen…

Op blz. 77 volgt, met koor in homofone akkoorden, de oproep: ‘Laat mij slapen, laat mij dromen’ / ‘let me sleep, let me dream’… steeds met het ritme: kort-kort-lang, met ertussendoor het cello-orgelpunt met het forte: de dalende kwint op de laagste 2 snaren, de G-C-val in de korte pauze tussen de oproepen…

Opmerkelijk is de verwijzing naar de bekende alternatieve website van de naar kennis van de geheimen des levens hongerende mensen met de naam:

‘Wanttoknow’, waarvan ik al vele jaren de nieuwsbrieven ontvang, en wiens geboorte en oprichting ik meemaakte (door de charmante jonge journaliste Tessa Koop die zich er helaas later weer van terugtrok…).

De vraag IK WIL WETEN / I WANT TO KNOW, wordt nu a.h.w. nog dringender herhaald doordat hetzelfde een octaaf hoger nu met 8-stemming koor herhaald wordt: ‘Want ik wil, wil weten’, / ‘For I want, WANT TO KNOW’…

Op de tekst ‘het geheim van de nacht’/ ‘the secret of the night’ blz. 80

(maat 381-382), klinken nog wat fraaie complexe diatonische akkoorden, vooraleer het werk uitklinkt met de steeds herhaalde dorische plagale

Zeven maal klinkt deze dorische I-IV / T-S-wending voordat een diminuendo al niente en een uitgeschreven verlangzaming het werk in de duisternis van de nacht en de duisternis van de slaap in het niets laat uitsterven en verdwijnen… op de tekst:

En zo eindigt het werk met de woorden van de titel van het gedicht / compositie:
‘Night mysteries’: Mysterious night….

‘Night Mysteries’ for cello and chamber choir was composed in the autumn of 2013 at the request of violoncellist Jan Joris Boon, a former player in ‘the Weidler quartet’, a violoncellist who had moved from the Netherlands to England (Wales) and who sings in a chamber choir there, the 'Britten choir', called:

It had been quite a long time before I found the time to write the work, and there was also the fact that I could not find an English poem that somewhat appealed to me. Not any English poem could touch me musically, so it took long for me to start composing.

At one point I had found some poems to which I felt some affinity, (especially Rosetti, for example) but it was still not the ultimate poem which could inspire me musically.

It has become a work for choir and cello with a strong mystical, dreamy, mysterious and somewhat melancholy character .

I have also used some complex and sometimes polytonal chords, and usually the chorus is divided, so, often I use 7- to 8-voice harmonies.

There are also solos for soprano, alto and tenor, which of course should be sung by the best singers of the choir.

It was a difficult task to write this work, because cello solo is not so easy to mix with choir, so, in the beginning, there is a lot of variation between cello parts and choir parts.

The content of the text is very personal because other people may possibly have very different experiences with sleep and dreams...

The work requires a very good choir with a beautiful sound, which also can sing very subtle and sensitive…

Regarding the content of the work and the poem: In fact it is a three-part form, a sort of ABA form, except that, as usual in my music, there is no classical approach or treatment of themes and motives etc. The musical content is entirely free, it is a kind of musical improvisation like a-thematicism in the 2nd period of Schoenberg. (like for example "Erwartung" by Schönberg or ‘Le sacre du printemps' by Stravinsky)

The first part of the text describes the impression I have, that in my sleep, I am in a different world and lead a whole life there, the same as in my dayly life, but I don’t remember that other life when I am in my waking life again. It is as if, every time when I sleep, the life of the story that takes place there, continues, just the same as I go on with my life of the day, after waking up again.

So it 's like I lead two lifes, the life of the day and the life of the night (sleep, dream). But every time I forget that other life when I wake up... But during my sleep or my dream, this other life seems to be just as real as my day life, but because I forget this other life when I awake, this nightlife will always be a mystery, an unsolved problem...

The 2nd part of the text is about a different experience with the night, with the world of sleeping.

It happens to me sometimes, when I fall asleep, especially when I am sitting behind the computer, I hear a sweet female voice that calls my name.

This voice sounds very real, I do not hear it in my head, I can hear it as if I really hear a voice in the outside world...

The voice nevertheless is sweet and reassuring, so it's definitely not scary, rather it is the voice of a protective woman, a sort of motherly figure that speaks to me, loving and reassuring.

It finally ends with the desire to go to sleep, because only sleep itself can solve the mystery of the night.

It ends with a kind of sleeping music that slowly decays, as if music itself 'falls asleep', and it does not end even end with a tonic chord (‘answer’), but with a subdominant chord that harmonically expresses a question without an answer....

Musically we find in the first part a lot of variety of cello solo and chorus parts .

The soprano portrays the mysterious voice of the woman who calls me, the text of the poem is sung by the tenor, who actually is portraying myself, and that is the text with the description of the experience and the questions I ask.

The cello, tenor and soprano sing more or less a three voice texture, and the musical idiom in the final passage of this section is a bit more traditional. The cello plays at the end a kind of passacaglia-like descending minor scale.

In the third section, the emphasis is more on the choir and the cello plays mostly the bass part.

In the C minor closing part, the cello plays only the low C/G fifth of the lowest two loose strings, which suggests a kind of sleeping and resting state, while the choir, finally only sings Doric plagal cadences as a kind of eternal farewell music which decays at the end into nothingness ...

After an introductory cello melody, the chorus begins with a rising tone sequence from the tone B, with the text (at page 3): 'When I am asleep, my soul in another world'...

The B is the tone of the Moon, and the moon has to do with the world of dreams, it is dream-like mood, and the ‘moon type’ person is also the 'day dreamer'...

Pieces in B minor are often secretive, nocturnal, mysterious, it is the atmosphere of the ‘moon night’, dreamy, mysterious, enchanting and magical...

The B is the highest note of the primal tone scale C, and the C stands for the earth and the ground, so the B stands for "the highest tone", for the most ‘heavenly’ tone, it has the most the character of the unearthly, the heavenly,

The C is the ‘Mars tone’, the ‘earth tone’, and C major is also the tone scale of the Aries, which has to do with the beginning of spring and which also symbolises the morning, sunrise, waking up, birth, the incarnation of the soul in the physical body, and thus it symbolises waking up, awakening, coming on the earth. There, in C major (C lydic) we find the text:

There is now built a climax in this choir part around the text on the impression that 'I have been there before', - about the other life that I lead in my sleep, which is a whole world of adventures, a whole world, a whole life... -

On ‘Each time (when I am asleep)’, the music moves to E flat major, the key of midwinter and midnight, a deep, dark key with 3 flats, which ideally can express or imagine the mystical world of the night and the sleep...

That is also the anticlimax, and we get a peaceful, tranquil choir passage on the dark tone E flat and the text (on page 13:) ‘when I am asleep.’….

Then on the next passage we meet the words: 'The story that I live there continues'... (each time when I am asleep) with very mysterious, mystical

Now a cello melody follows, that descends back to the low C as the text sounds: ‘Like my life here in my body’.

Now, another climax is built in a 5/4-measure with a repeated 5-tone melody in the cello on the text: ‘My life here in my body, continues each day, when I wake up in the morning’;

At the words ‘wake up’ & ‘in the morning’ (on page 18) in the choir, of course, solid C-major chords sounds!

The text continues with: ‘In the morning - I live in two separate worlds’....

On the dramatic word TWO (page 19), the melodic climax / highlight is reached, because, living in two different worlds is the primal tragedy of humanity and the result of the Fall, the fall in the physical body and thereby the seclusion of one's own physical body, apart from the spiritual world (the world of the night)!

Musically, the A flat major chord in the bass (male choir) is more or less independent of the chord sequence of the melody in descending whole tones, sung by the ladies.

The lowest point in the descending melody (page 20) is reached with an unanimous C on the words: 'The story of the day' ; (C = the tone of the day, earth - mars -Aries) . On: 'The story of the night', we find more mystical harmonies, which are related to the whole-tone scale, which is the floating moon-mood scale without supporting ground tone, without fifth (=V-I / D-T)...

"I see a flash of a dream, and I think: I know that place ... I have been there before"...

The soprano solo on page 25 with ‘I have been there before’ - is a very mystical passage with a mystical chord...

Now follows a long cello melody (page 26) while the choir sings on the long reclining E flat tone: ‘It's a continuous story’….

- On page 29: On the C, the earth tone, there it sounds: "I think it's just as real" (as my live on earth). - Of course the C tone scale expresses the word 'real'...

We now have a falling melody in C (minor) which expresses of course the incarnation on earth in the body (page 29-30) on: 'As my live on earth, in my physical body';

C major expresses ‘waking up’ in the morning, and the ladies sing on page 30 such a ‘waking up motif’ with an waking-up rising fourth [G - C] on the words: 'But when I awake'.

But immediately, the dark melody, despondent descending into the depths follows on the text: "I have forgotten"...

This ‘sleep-chord’ sounds on the text: 'A whole world, a whole life' and very essential: ‘Between the two worlds, there is an abyss of forgetfulness’…

First, the soprano melody goes through this sleeping chords, but then, the melody is taken over by the cello, which slowly descends chromatically through these sleeping chords to the very lowest tone !

After a general pause, a very mystical choir part with mysterious (polytonal) harmonies, follows with the text:

On the word "riddle" sounds another enigmatic polytonal chord on the major triads of B and G major....

On this chord, now the soprano solo sings: “And hope to remember what happens in the other life”.

On page 40, a kind of recapitulation or reminder follows of the passage with the introduction of the choir on page 3, on the B, the tone of the dream and the heavenly, the mysterious moon tone, on the text: "I want to sleep, I want to dream the other life..."

On page 41, the soprano solo begins [a part without text] on the B with the 2^nd movement. [bar 185]

The choir often has to hum gently the main tones of the chords, as a kind of enclosure in which the solo melodies can flourish, so we get a more full texture…

Along with the cello sings the tenor solo: 'Sometimes when I fall asleep, then a soft sweet voice of a sweet woman calls my name.'

With the word: 'asleep', the voice of the soprano solo joins the duet, which actually represents the voice mentioned in the text….

On page 44, a siren-like woman’s choir sing musical 'sighs', in falling seconds, with wistful harmonies, like being called by the sirens...

The tenor sings : "A voice full of love and tenderness, a comforting voice is calling my name."

On page 47, the final part of the middle section follows with the passacaglia-like, always decreasing scale figure in C minor in the cello, it is the most traditional part of the work... The tenor sings:

"Would it be my guardian angel? Who is always with me? Who loves me Unconditionally? Sweet voice, sweet woman... Who are you? Are you my protector?"

The cello now goes to the low E, and from the E begins a rising passage in the choir, which recalls the beginning of the choir of page 3. It contains the text: "Will I ever meet you... (will I ever) see you..."

On the low E, on page 54 now follows a very mystical chord, a combination of the E with the partial whole-tone scale on the F: E – F-G-A-B-C sharp with the text: “Mysterious voice... mysterious night”...

Then follows a very mystical choir part in homophonic chords on page 56, with very mystical chords, on: “They remain a secret”…

First, however, there follows a very tender and melancholy part where the soloists again play an important role in the text:

'When I am awake, my memories of the night, they fly away, I can not catch them’...

On page 61, there is for the last time a short cello melody that recalls the cello melodies and the musical process of the first part...

Now, in the third part, the final part, of course there also must be such a thing as a big climax, a spectacle, a final highlight, and that moment has come now, when on page 62, the choir, with mainly homophonic chords, begins with the text:

“When I am awake, my memories of the night, they fly away, I can not catch them”...

“I can not catch them, they fly away”... because that is the prime tragedy of mankind, which is the result of the fall, the "Fall into isolation", that there is a separation between the spiritual and the physical world, between the world of

the day and the world of the night, between the waking consciousness and the night consciousness...

It is the primal tragedy, if one sees evaporate the memories of the dreams, while one had the idea that the night consciousness was such a clear awareness of the existence of another life, but nevertheless, the memories of the night vanish into nothing…

It is a heartrending cry, as the melody on page 64 ascends to the high A on: 'they fly away', and then the harsh dissonances of G / F #, on page 65, in the desperate cry: “I can not catch them”...

On this text, the descent of the melody follows, it is the "anticlimax", on the text: ‘they fly away’ - page 66.

Then on page 67, the lowest point of the descent is reached on: 'Oh night, oh sleep'...
- we are in the sphere of the flats, the dark scales of B flat and A flat.

The cello plays a pedal on D-G on the 2 low strings, and on page 68, a peaceful and resigned section on the text 'a world of dreams', with beautiful harmonies [with beautiful dissonances] follows in a homophonic choral, with 3x a falling ‘secundgang’.

On page 70, for the last time, there is a kind of exciting and hopeful climax effect of a rising melody on the text :

‘Would there be one day, in which the riddle of the night, shall be solved?’

The melody rises and makes a crescendo, but just before the word 'riddle', there is a comma and a subito pianissimo ... with mystical polytonal chords that represent the word 'riddle', 'the riddle of the night'...

The anticlimax of this part with the beautiful polytonal chords follows on page 71 with the words: ‘For now, I must go and sleep’….

Now follows a kind of postlude, a farewell music on the pedal of the C-G , the two lowest strings of the cello, which will go on until the end.

The music expresses a kind of farewell, because we want to go to sleep in order to unveil the mystery of the night. So it is the farewell of the day, of earthly life, we long for the night, the dark world of the night...

C minor is the parallel of E flat major, the key of Capricorn, midwinter, midnight, the world midnight hour, the ultimate death of nature in the beginning of the winter, when the last leaves of the trees have been fallen, it is the time of Christmas...

And although the C is the earthly tone of the planet Mars, with 3 [2] flats, it also expresses the world of darkness of the night. And the C can also express the primal peace of the primal prime interval, just like the final part of the St. Matthews Passion of J. S. Bach in C minor expresses a kind of resignation, a final rest: "We sit down with tears"… The Lord Jesus Christ is laid down in his grave to rest... We often speak concerning death and the grave about "eternal peace", ‘eternal rest’, so, also the primal prime interval on C, the earth tone can express that, the primal piece and rest of death, just like the keynote, the ground tone also is the tone in which the music finds her final resting place and its end...

[‘For now, I must go and sleep’] ‘To live the other life, the secret life I do not know, a life, a world that must be, in my sleep, in my dreams’…;

‘Let me sleep, let me dream, for I want to know, I want to know, the secret of the night’…;

‘Oh secret, oh mystery, oh night, oh sleep, mysterious night, Mysterious sleep’….

In the first part [page 72-73]: quite complex, beautiful (diatonic) chords are used. The melody descends to the ‘night chord’ on page 75 on the text 'in my dreams'.

Page 76: Now there are some mystical sounding chords on the pages 76-77 with the soprano solo, a call to the night and to sleep to reveal their secrets...

On page 77 the choir sings in homophonic chords the call: "Let me sleep, let me dream"... always with the rhythm: short-short-long, followed by the cello with his pedal, forte: the falling fifth on the lowest two strings, the G-C-fall in the short break between the calls ...

Remarkable is the reference to the well known alternative website for people who are seeking knowledge and truth of the secrets of life, named :

“WantToKnow”, which e-mail-newsletters I get already for many years, and whose birth and creation I experienced (by the charming young journalist Tessa Koop, who unfortunately withdrew herself from it later).

The question I WANT TO KNOW, is repeated even more urgent as before because the same theme is repeated an octave higher with the now 8 voice chorus in: "For I want, WANT TO KNOW"...

On the text "the secret of the Night" page 80, bar 381-382, there sound yet some pretty complex diatonic chords, before the works fades out with the constantly repeated plagal Dorian Tonica–subdominant harmonies [with added tones...]...

Seven times, this Doric I-IV / T-S – chord progression sounds, before a ‘diminuendo al niente’ and a slowing down let the work die out in the darkness of the night and the darkness of sleep and disappear into nothingness...

‘of the night, oh secret, oh mystery, oh night, oh sleep, mysterious night, mysterious night’….

Dit is het mooiste kamerkoor dat ik ken, met behalve een prachtige en onna-volgbaar mooie koorklank, ook nog een repertoire van koorwerken die mij het diepste raken en die behoren tot het mooiste wat de mensheid ooit heeft voort-gebracht, zoals de prachtige werken van Arvo Pärt, Whitacre, muziek van Est-landse componisten etc. Bovendien zijn de zangers en de dirigent verbonden met de Haagse vrije school, waar ik mijn jeugd doorbracht, en hebben dus een antroposofische vrije-school-achtergrond. De concerten van dit koor zijn ontegenzeggelijk de mooiste en diepzinnigste en meest verheffende muzikale ervaringen die men kan hebben, dus ik had de stille hoop bij het componeren van dit werk dat dit koor dit werk ooit zou willen uitvoeren… [28-12-13]

Wat betreft de aangegeven tempi:

Misschien is het beter om de tempi te nemen zoals de componist ze heeft gespeeld in de opname van het klavieruittreksel…

(het is altijd moeilijk om de juiste tempi te bepalen, omdat men iedere keer een fragment moet spelen om het tempo vast te stellen waardoor de tijdsstroom, de stroom van de muziek iedere keer wordt onderbroken…)

As to the indicated tempi:

Maybe it's better to use the tempi like the composer has played it in the recording of the piano version…

(it is always difficult to determine the correct tempi because one has to play always a fragment to determine a tempo, and by doing that, the flow of time, the flow of the music is interrupted every time...)

Aan de partituur is een klavieruittreksel toegevoegd, die ook apart is te verkrijgen.

To the score is added a piano version, which is also available separately.

Aan de cello partij is ook meestal een notenbalk toegevoegd met de hoofdmelodie van de koorpartij zodat de cellist daar houvast aan heeft.

To the cello part is mostly added a staff with the main melody of the choir part in order to support the cello player

Vermoedelijk komt dit werk alleen maar tot zijn recht indien het wordt uitgevoerd in een kerk of een zaal met een kerkakoestiek met een lange nagalm.
I presume this work will only sound right, if it is performed in a church or in a church like concert hall with acoustics with a long reverberation.