Voor het Auditieve muziekvoorbeeld, een zeer provisorisch klavieruittreksel [met enige storingen...] /
For an Audio-example, played on Piano [with some disturbances] :

Elegie opus 22 voor 12 strijkers (1991)
[ca. 30-40 min.]
Donemus-uitgeverij

Het betreft hier een werk in het idioom van 'De Nieuwe Eenvoud', en is beïnvloed door werken zoals ‘Shaker loops’ van John Adams en werken van Arvo Pärt [bv. 'Tabula Rasa'].
Een snel gedeelte met veel strijkers-tremolie mondt uit in een dramatische climax, en wordt gevolgd door een zeer langdurig en intens diepzinnig ‘Afscheids-adagio’.
   In deze Elegie nu, wordt veelvuldig gebruik gemaakt van 'diepzinnige 6/4-akkoorden', die kenmerkend zijn voor veel werken van de componist.
   In feite zijn het 3/4-akkoorden van een groot septiem-akkoord [bv. C-E-G-B, als 3/4-akkoord: G-B-C-E] , maar dit werkt alleen maar in de volgende ligging: [van onder naar boven:] G-groot-octaaf, E, en B klein-octaaf, C' en E'.
Dit akkoord roept altijd een zeer diepzinnige en weemoedige sfeer op, waardoor de componist zeer is gefascineerd...   
   Het lag toentertijd in de bedoeling van de componist om met dit stuk 'de ultieme afscheidsmuziek' te creëren van een oneindige weemoedigheid en tragiek, om 'een zee van tranen' uit te drukken 'waar maar geen einde aan komt', maar die tegelijkertijd toch vredig en berustend is [want met een definitief afscheid zal men zich op er [op den duur] toch bij neer moeten leggen....]...

Influences of John Adams and Arvo Pärt. The first part: Much tremoli and a dramatic climax; the second half of the work consists of profound Farewell-adagio.
____________________________

MvD-2024:

Toen ik in 2024 de opname verving voor een opname die in één mp3 stond [in plaats van 11!] merkte ik dat het
afscheids adagio wel héél erg langzaam werd gespeeld, dus dat zou wel wat sneller kunnen.
Denk bv. aan het tempo van Solus, wat hier naar verwijst, of Passus I .

Play the adagio quicker as in the recording, like in Solus, or Passus I .